Dab kafin mutuwar sa, Luther ya yi wa’azi da ya kasance wa’azin sa na ƙarshe daga gadon sa na jinya a Eisleben. Wa’azin ya ƙunshi nassoshi biyu da ya ɗauko, ɗaya daga  Zabura, ɗayan kuma daga Wasiƙun Bishara.

A sa’adda muke aiki, muna juyayi kan aikin Allah, Mahaliccin. Cikin aikin mu na yin iko da mallaka, cikin aikin mu na nomewa, muna ganin wani abu kuma.

Kalmar Girkanci ta bishara ita ta ba duniyar harshen Turanci kalmar nan Evangelism. Evangelism na gaskiya, kamar yadda Babban Umurnin da Yesu ya bayar a Matiyu 28:18-20, ya ƙunshi almajirantarwa.

Calvin ya tsara aikin zuwa manyan sassa uku. Sashe na farko ya mai da hankali ne kan muguntar da ke cikin ikilisiyar, wanda ke buƙatar a yi gyara.

A zahiri ma Littafi Mai Tsarki shi ne tushe ga duk sauran fannonin Tauhidin nan uku, wato tauhidi dangane da Littafi Mai Tsarki, tauhidi dangane da tarihi da tauhidi bisa tsari na ƙwarai.

Muhimmmin batun na ainihi shi ne: wane dalili ne ya kai ga har na kasance da adalci na kaina? Ko kuma kamar yadda Luther ya faɗa, “wani baren adalci ne” wani adalci da ke a wajen mu, a ware daga mu -adalcin wani, wato, adalcin Kristi?

Ra’ayin masu Gyara kan batun imani, ta koyar cewa hakkin ‘yancin ɗan Adam zahiri ne, amma girman Allah na Mai mulki ya iyakance shi. Ba za mu iya ɗora hakkin ‘yancin mu ya ture irin shirin Allah wanda ya kasance bisa kowa da komai ba. Domin hakkin ‘yanci na Allah yana da girma matuƙa, gagara misali ne.

Hanyar kai wa ga barata ita ce bangaskiya, amma idan muka ce mun sami barata ta bangaskiya kaɗai, ba wai muna cewa bangaskiya shi ne aiki macancanci wanda ya yi ƙarin wani abu akan dalilin baratarwar mu ba.

Haƙƙi na ‘yanci zaɓi, duk da kasancewar sa abu tsattsarka, ba ya ɗauke da haƙƙin ‘yanci na son-rai, har ya kai ga hallaka ran mutum. Wannan ya zama ainihin yin ɓari da shari’a, kamar yadda ya kasance ɓari na jariri-mutum.