A Lokacin da Nake Jin Nake Jin Kamar Na Tsaya Cik

A lokacin da nake girma a ƙasar Ireland, mun fuskanci ruwan sama a ranakun Laraba fiye da kima. Da yake na maƙale a tsakanin kwanakin ƙarshen mako, tare da yammacin da ke cike da ayyukan makaranta na gida, na tuna yadda nake takawa da kyar daga makaranta cikin yayyafi a jike. Cike da nauyin littattafai, waɗanda shafukansu suka yi lankwasa saboda ɗanshi, kuma safa na sun jiƙe sharkaf da ruwan da ke shiga ta idon kafa yana fitowa ta yatsun kafa, ba ni da farin ciki ko kaɗan (ko da yake ban kai kyanwa hasala ba).

Kowannenmu yana da irin nasa “ranar Laraba mai ruwan sama” a rayuwa – lokutan wahala da bakin ciki da babu wanda zai iya guje musu. Dukanmu kamar dan da ya mace ne, muna tafiya a cikin wannan duniya da ta lalace saboda zabin da Adamu ya yi na rashin biyaya. Yanayin faɗuwa tana dusashe kowane farin ciki. Nauye-nauye masu cike da laifi, kunya, da nadama suna raɗaɗi a kafaɗunmu. Tsoro a ciki da wahalhalu a waje suna kunno kai baƙi ƙirin kamar hadari. Muna marmarin jin ƙarin sawayen uba mai maraba yana gudu, da ƙaqƙarfan hannayensa a nannaɗe da mu, da hawayensa masu ɗumi da gishiri a kumatunmu. Amma muradan da ba su cika ba suna biye da mu a matsayin abokan tafiya na dindindin. Kullum ana katse mafi kyawun lokutanmu, kuma kamar yadda ƙarshen mako yake ga ɗan makarantar tsakiyar mako, Sama za ta iya yin nisa sosai har ta zama kamar ba za a taɓa isa gare ta ba.

Mafi munin waɗannan lokuta suna wucewa ba tare da wani bayani ba. Babu wani takamaiman zunubi, gazawa, ko kuskure da ya fice a matsayin sanadin hakan. Muna jin babu daɗi kuma ba mu san dalilin ba (Zab. 42:5). A wannan wuri mai nisa, muna zama ganima cikin sauƙi ga wani baƙin tauhidi da aka gina a kan yadda muke ji. Wani yanayi na makawa mai baƙanta zuciya yana biyo baya: Ba ma jin Allah yana magana, don haka muna daina karanta Littattafanmu masu Tsarki. Ba ma jin Allah yana sauraro, don haka muna daina yin addu’o’inmu. Rashin kuzari yana dusashe komai; ba mu samun wani ci gaba. Mene ne ya kamata a yi?

Da farko, ka tuna: ba kai kaɗai ba ne. Dukan ’ya’yan Allah sun yi tattaki a waɗannan hanyoyi a baya. Sau nawa ne marubutan zabura suka ji kamar an yashe su, duk da haka suka ci gaba da neman Allah ta hanyar waƙa. Dauda ya yi kuka: “Har yaushe ne, ya Ubangiji? Za ka manta da ni har abada?” (Zab. 13:1). ’Ya’yan Kora sun tambaya, “Me ya sa kake baƙin ciki, ya rai na? Me ya sa kake ruɗe a cikina?” (Zab. 42:1). Waɗannan tsarkaka sun zo gaban Ubangiji suna tambayar har yaushe Allah zai ɓoye fuskarsa gare su. Akwai darasi a nan: mutanen kirki sukan ji kansu sun fi muni fiye da yadda suke. Waɗannan mutane sun fara ne a lokacin baƙin ciki na yanke ƙauna, amma ba su ƙare a nan ba. Yayin da marubutan zabura suke shan azaba, zukatansu suna cika da Nassin Allah. A cikin duhu, a can ƙasan jin an yi watsi da su, Allah yana nan har yanzu, yana ba su kalmomi, yana taimaka musu zuwa ga Allah, yana hura wa Littafi Mai Tsarki ruhu. Yahweh koyaushe yana kusa da mu fiye da yadda muke ji.

Na biyu, ka nemi Allah ya bincika kowace irin hanyar “baƙin ciki” da take tare maka zumunta da shi (Zab. 139:24). Tushen “baƙin ciki” ya samo asali ne tun daga zaɓi mai ɗaci na Adamu (“baƙin ciki,” “wahala,” da “zafi” duka kalmomi ne na Ibrananci masu alaƙa; Far. 3:16–17). A cikin lambun, ubanmu na fari ya fara al’adar iyali ta neman rayuwa mafi kyau ba tare da Allah ba. Duniyar da ke cike da makabartu tana ba da labarin nasararsa. Amma kada ka yanke ƙauna: Babban Likita ya mutu domin ya yanke “nufin” da “yin aiki” na irin waɗannan zaɓe marasa tsoron Allah daga gare ka (Filib. 2:12–13).

Bayan zunubi, ya kamata kuma mu nemi ciyawa a cikin zukatanmu, wato sha’ace-sha’ace masu guba da suke shake rayuwar raimu. Yesu ya bayyana guda uku a cikin misalin mai shuka: shagulgulan rayuwa, ƙaryar da dukiya take yi, da kuma sha’awar wasu abubuwa (Markus 4:19). Tare da ƙaruwar sako, ba za mu taɓa jin daɗi ba. Domin kashe su, Ruhu yana nan a shirye da maganin kashe ciyawa na samaniya na zurfafa tunani game da rayuwa mafi kyau (Rom. 8:5; Filib. 4:8; Kol. 3:1–4). Da yake muna haɗe da Almasihu, muna tafiya cikin sabuwar rayuwa (Rom. 6:1–14).

Na uku, bincika kanka: Shin kana da zaman lafiya da tanadin Allah? Yana da wuya ka kusanci Allah wanda kake fushi da shi a asirce. Nauyin da ba a so yana iya zama abokin addu’a, yana motsa sha’awarmu da jawo mu kusa (Zab. 55:22). Amma idan muka gwammace mu riƙe su, suna cika ɗakin addu’a kamar wani babban lamari da ake kau da kai daga gare shi, suna dakushe sha’awarmu ta kusanta. Ka faɗa wa Allah gaskiya; Shi zai iya ɗaukar kowane nauyi da kake da shi don ba shi.

Gane Allah a matsayin sanadin farko na kowane naƙuda yana kawo babbar salama. Taguwar ruwa da suke nutsar da mu duka nasa ne (Zab. 42:7). Shi ne babban mai aikatawa a kowace wahala (Zab. 66:10–12). Duk da haka, har a lokacin, Allah yana tare da mu. Musun kai da miƙa wuya ga nufin Allah su ne darussa na farko da na ƙarshe da za a koya a rayuwar bangaskiya. Amma John Newton ya yi gaskiya—kaɗan ne suke son koyon waɗannan darussa “ba tare da an horar da su na ɗan lokaci a makarantar rashin samun abin da ake so ba.”

Mene ne idan duhun bai yaye ba? Sau da yawa, mafi kyawun tafarki na fita daga ciki shi ne kawai ka dogara ka kuma yi biyayya. Yi la’akari da haƙurin Ayuba (Ayuba 23:8–12). A tsakiyar duhu mai tsanani, lura da yadda ya tashi daga ruɗani (st. 8–9) zuwa ga tabbata (st. 10) har zuwa keɓewa ga Allah (st. 11–12). A cikin duniya da ta faɗi, Ayuba ya gane cewa ko da yaushe zai san ilimin tauhidi fiye da yadda zai iya ji a ransa. Bangaskiya tana gina gada a kan ramin, tana kai shi zuwa wani yanki da hannun jin daɗi ba zai iya taɓawa koyaushe ba (Ibran. 11:1).

“Ya san hanyar da nake bi, kuma sa’ad da ya jarraba ni, zan fito kamar zinariya” (Ayuba 23:10). Bangaskiya tana da hujja ga wannan tafiya wadda ta fi tsoronmu mafi muni gaskiya, saboda haka sai mu ci gaba da ƙanƙame shi, domin shi ma yana ƙanƙame da mu (st. 11–12). Kamar ƙaramin kare da abin wasa, Ayuba ya ƙanƙame wannan gaskiya domin muhimmancinsa. Ba ya jin kansa yana riƙe da Allah, amma bangaskiya tana ganin hannu mafi ƙarfi yana riƙe da shi—hannun da ba zai taɓa sakar masa ba. A ƙarshe, mafi kyawun tambaya ga ranakun Laraba masu ruwan sama ba “Mene ne nake ji?” ba ne, sai dai “Mene ne na sani?”

An fara wallafa wannan talifi ne a shafin Blog na Ministirin Ligonier. [Blog ɗin Ministirin Ligonier]