Fitaccen Matsakaici

A cikin littafina The Hunger for Significance na yi bayani game da sha’awar da ake yawan samu a cikinmu ta neman abin da zai ba rayuwarmu daraja, kima, da muhimmanci. Na rubuta a wancan lokacin: “Mutumin zamani yana da wani fanko mai raɗaɗi. Fanko da muke ji A zuciyarmu ba zai cika da sabuwar mota, ko ingantaccen aiki, ko babban gida ba. Za a iya cika shi ne kawai ta hanyar fahimtar cewa kowace rayuwar ɗan adam tana da muhimmanci. Ba za a iya rage rayuwarmu zuwa ga abin da ba shi da ma’ana ba.”

Neman muhimmanci da darajar mutum a wannan zamani sau da yawa yana tasowa ne saboda tsananin rashin bege da ya mamaye tunanin al’ummar da muke rayuwa a cikinta. Ana yawan gaya mana cewa mu hadari ne kawai da ya faru a wannan duniya, kuma mun fito ne ba tare da wata manufa ba. Asalinmu ba shi da ma’ana, kuma karshenmu shi ne hallaka. Amma duk da wannan rashin bege daga farko har karshe, neman muhimmanci da darajar rayuwa yana ci gaba da kasancewa abu mai gaggawa a zukatan mutane. Mutane suna da kwazo da himma wajen neman abin da zai ba rayuwarsu ma’ana, muhimmanci, da daraja.

A cikin wannan fitar ta Tabletalk, muna binciken neman kyakkyawan kwarewa, wanda a lokuta da yawa yana da alaƙa da muradinmu na asali na neman muhimmanci wanda ba ya rabuwa. Akwai iya kasancewa da dalilai daban-daban kuma wani lokacin masu cin karo da juna na neman kyakkyawan kwarewa. Wannan bincike yana iya ginuwa ne kawai bisa sha’awar yin fice a cikin wani abu da muke aikatawa. A wani bangare kuwa, abin da zai motsa mutum ya nemi yin fice shi ne ya fi sauran mutane ko ya rinjaye su a gasa. A tarihi, an bayyana mutum da kalmar Homo sapiens, wato halitta mai hikima. Amma masanin falsafa na karni goma sha tara, Friedrich Nietzsche, wanda ya koyar da cewa rayuwa ba ta da wata ma’ana ta hakika, ya ce abin da ya fi bayyana mutum ba hikimarsa ba ce, sai dai kudurinsa na neman iko da kuma son rinjayar wasu. Kwaɗayin iko da ke motsa azzalumai da masu mulkin kama-karya wani abu ne da muke gani a matsayin mugunta, amma Nietzsche ya ɗauke shi a matsayin nagarta. A gare shi, babban mutum (übermensch) shi ne wanda sama da komai mai nasara ne. Shi ne wanda yake barin nufinsa na asali na neman iko ya tafi ba tare da an takaita shi ba, har ma a ciyar da shi da sha’awa ta kowace hanya da ake da ita. A duniyar da muke rayuwa a ciki, ana yawan kallon nufin neman iko a matsayin muradin hawa matakai na babban matsayi, domin kaiwa ƙololuwar hukuma da iko, domin mu mamaye wasu mutane. Game da wannan, muradin gasa na nuna rinjaye wanda ta hanyarsa za mu iya yin sarauta a kan mutane masu rauni bayyanar ne, ba na asalin mutuntaka ba, amma na asalin faɗuwar ɗan adam. Bayyanar zurfin gurɓata ne da ke fake a cikin zuciyar kowannenmu.

A gefe guda, wani babban muradi na yin kyakkyawan kwarewa yana iya samun dalilinsa daga ƙoƙarin cimma manufofin nasara. Muradin neman muhimmanci da ke cikin kowane ɗan adam, a karan kansa, ba sha’awa ta zunubi ba ce. An ba mu muradin neman muhimmanci, na yi imani, daga Mahaliccinmu. A matsayinmu na halittunsa, waɗanda aka yi su cikin kamaninsa, mun sani cewa darajar da muke da ita ba ta asali ba ce daga gare mu amma ta waje ce. Wato, daraja ce da Allah ya sanya mana. Muna da kima da daraja, domin Allah ya ayyana mu masu daraja. Allah ne yake kiran mu mu yi aiki zuwa ƙololuwar kwarewa da nasarar da za mu iya cimma. Ta hannunsa ne muke karɓar kyaututtuka da za mu yi amfani da su a wannan duniyar. Yin amfani da waɗannan kyaututtuka cikin aminci shi ne abin da ya kamata ya motsa muradinmu na yin bajinta. A karan kansa, muradin neman muhimmanci ba mugun abu ba ne, amma, lallai, irin waɗannan kyawawan muradi da ke bugawa a cikin zuciyar ɗan adam suna iya fita daga hanya. Muradin neman muhimmanci, idan ba a duba shi ta hanyar ɗabi’u na tsoron Allah ba, yana iya canzawa cikin sauƙi ya zama nufin neman iko irin na Nietzsche.

Ingantaccen dalilin kwarewa shi ne neman nasara domin manufar ɗaukaka Allah. Wannan shi ne babban dalilin da aka halicce mu dominsa, wato mu ba da shaida ga ɗaukakarsa. Abin da ba ya nuna daukakar Allah shi ne mutum ya saba da yin abin a matsakaici, ko ya gamsu da yadda yake ba tare da kokarin ingantawa ba. Maimakon haka, Nassosi suna kiran mu mu nemi babban kira — babban kiran da yake namu a cikin Kristi Yesu. Irin wannan babban kira ba zai yiwu a cimma shi ba sa’ad da muke nutsewa a cikin kasala. Ragwanci da kasala mugayen halaye ne tagwaye waɗanda Nassi mai tsarki ya yi Allah wadai da su gaba ɗaya. Babban dalilin da ya sa ba ma kai ga kwarewa shi ne rashin shirye-shiryenmu na yin aiki tukuru har zuwa matakin da za a iya cim ma kwarewa. Babu wanda yake samun kwarewa a cikin kowane irin aiki mai kima ba tare da ƙwazo da horar da kai ba. Maƙiyin nasara a wannan ma’anar shi ne kasala. A wani bangare kuma, ko da mutum yana da zuciya mai tsarki sosai, neman kwarewa ba zai taba rabuwa gaba daya da dan girma kai ba. Ko da mun cim ma mafi girma nasarorin da za a iya samu a wannan duniya, kuma muka kai matakin da ba a taba kaiwa ba, har yanzu mu bayi ne marasa abin da za su yi takama da shi. Ba mu da dalilin yin fahariya da kome, sai dai da daukakar Allah kadai da kuma fansa mai daraja da take tamu a cikin Kristi Yesu.

Saboda haka bari mu nemi yin kwarewa, bari mu tura kanmu zuwa iyakokin jimiri mafi girma domin cimma matakin kwarewa mafi girma da za a iya yi a duk abin da muke yi, yayin da a lokaci guda muke lura da tsanaki don kada mugun nufin girman kai ya lalata kowace kima ta aikinmu. Bari mu yi aiki tuƙuru, bari mu yi kwarewa domin ɗaukakar Allah. Soli Deo gloria.

An fara wallafa wannan talifi ne a shafin Blog na Ministirin Ligonier. [Blog ɗin Ministirin Ligonier]