Abubuwa 3 Da Ya Kamata Ku Sani Game da Haggai

1. Yanzu ne lokacin da za a fifita biyayya ga Ubangiji.

An rubuta littafin Haggai ga mutane masu matuƙar baƙin ciki. Mazauna, waɗanda suka dawo daga Babila zuwa Yahuda, sun sami rayuwa a gida da wahala sosai. Sake gina ƙasarsu da rayuwarsu ta baya yayin da maƙiya ke kewaye da su a kowane gefe ya zama mafi wahala fiye da yadda suka zata, kuma alkawuran ɗaukaka na Ishaya 40-66 sun yi kama da sun yi nisa da abin da suka fuskanta. Sakamakon haka, sun dakatar da aikin sake gina haikalin har sai rayuwarsu ta yi sauƙi. Da alama yanzu ba lokacin irin waɗannan manyan tsare-tsare ba ne (Hag. 1:2).

Duk da haka, ra’ayin Ubangiji ya bambanta. Ya nuna cewa sun sami albarkatun da za su gina gidajensu da aka yi da katako (Hag. 1:4; duba kuma 1 Sarakuna 6:9; 7:3, 7). A halin yanzu, sauran ayyukansu suna ƙarƙashin la’anar Allah saboda rashin biyayyarsu (Hag. 1:5–6). Ya kamata su yi tunani game da hanyoyinsu, su kawar da hujjoji, su kuma fifita biyayya ga Ubangiji (Hag. 1:8). A ƙarƙashin jagorancin gwamna, Zarubabel, da babban firist, Joshua, mutanen sun saurari kalmomin Haggai suka fara aiki (Hag. 1:12). Ubangiji yana tare da su, kuma Ya ta da ruhinsu su yi aiki tare don sake gina haikalin (Hag. 1:14), alamar da ake gani ta kasancewar Ubangiji tare da mutanensa.

2. Mafi kyau har yanzu yana zuwa.

Yayin da mutanen ke aiki don sake gina haikalin a Urushalima, wani tushen karaya ya bayyana. Sabon haikalin ba shi da wani abu na ɗaukakar da ta gabata wadda ta raka wanda ya gabace shi (Hag. 2:2–3). Duk da cewa girmansa iri ɗaya ne da haikalin Sulemanu, ba wai kawai ya rasa azurfa da zinariya mai yawa ba, amma haikalin kuma ba shi da babban alamar mulki da daula, kamar yadda yake a zamanin Sulemanu. Mafi muni ma, ɗaukakar Ubangiji ta bar ginin kafin Babilawa su lalata shi (Ezek. 10). Ba tare da alƙawarin dawowar Allah ba (duba Ezek. 43), haikalin zai kasance kamar harsashi mara amfani, babu komai. Duk da haka kalmomin Ubangiji ta bakin annabi sun ƙarfafa mutane su ga cewa da gaske ya koma tsakiyarsu, duk da cewa ‘ya’yan wannan dawowar ba a gani ba tukuna (Hag. 2:4–5). Ya kamata mutanen su kasance masu ƙarfi da aiki—irin umarnin da aka bayar a zamanin Joshua da Sulemanu da kansa (Josh. 1:6; 1 Sarakuna 2:2). Allahn da yake tare da Isra’ila lokacin da suka bar Masar yana tare da su, kuma zai tabbatar da cewa ayyukansu ba su zama banza ba (Hag. 1:13).

Duk da haka abin da suka gani da idanunsu ba shine ma’aunin aikin Ubangiji ba. Za su iya duba baya su sami ƙarfafawa daga abin da ya yi a baya, amma kuma suna buƙatar tuna abin da Ubangiji zai yi a nan gaba (Hag. 2:6–9). Akwai rana mai zuwa da Ubangiji zai canza wannan tsarin duniya na yanzu, ya juya shi ya sanya al’ummai a madadinsu, yayin da yake ba wa mutanensa albarka, tare da salama (salam) da ke fitowa daga haikalinsa.

3. Alkawuran Ubangiji suna haɗa yanzu da nan gaba.

Alƙawarin Ubangiji na kasancewa tare da mutanensa, wanda aka bayyana a cikin haikalin Urushalima, da kuma alkawarinsa na Almasihu, wanda aka bayyana a cikin zuriyar Dauda, ​​suna gudana kamar zaren da ke hada dukkan annabcin Haggai (duba 2 Sam. 7). A farkon aikin annabin, duka biyun suna kamar abin tambaya: haikalin Urushalima har yanzu yana cikin kango, ɗaukakar Ubangiji ta yi watsi da shi, kuma zuriyar Dauda ta yi kama da an yanke ta, Ubangiji ya ƙi ta kamar zoben hatimi da aka jefar (duba Irmiya 22:24–26). Akwai shaidu masu ma’ana na gyarawa a ƙarshen littafin—an sake gina haikalin kuma an tabbatar da gwamna, Zarubabel, ɗan zuriyar Dauda, ​​a matsayin zoben hatimi da Allah ya zaɓa (Hag. 2:23). Duk da haka haikalin bai kasance da ɗaukaka ba, kuma gwamnan ba sarki ba ne, kuma ba shi ne Almasihun da aka yi alkawari ba. Dole ne mutanen su rayu ta wurin bangaskiya, suna imani cewa abubuwan alherin da Allah yake yi a tsakaninsu za a kammala su a ranar ƙarshe.

Duk waɗannan alkawuran sun nuna Yesu Kiristi. Shi ne ainihin haikalin Allah (Yahaya 2:19), wanda ɗaukakar Allah ta zo ta zauna tare da mu a cikinsa (Yahaya 1:14). A matsayinsa na Immanuel (“Allah tare da mu”), Yesu ya wakilci kasancewar Allah a tsakiyar mutanensa a zahiri. Yanzu da Yesu ya hau sama ya zuba Ruhunsa a kan ikklisiya, kasancewar Allah a duniya muke wakilta ta wurin mutanensa. A matsayin jikin Kristi, ikklisiya sabon haikali ne, wanda ya ƙunshi Yahudawa da Al’ummai, an gina su tare a matsayin wurin zama mai tsarki ga Allah (Afisawa 2:16–22; duba 2 Kor. 6:16–7:1). Mu ma muna kallon babban Ɗan Zarubabel a matsayin wanda ake samun begenmu a cikinsa, Yesu Kiristi (Mat. 1:13). Shi ma ba shi da wani siffa ko girma da zai jawo hankalin mutane zuwa gare shi, yana ɗaukar siffar bawa, sannan ya sunkuya har ƙasa har zuwa mutuwa a kan gicciye (Filib. 2:5–8). Duk da haka sakamakon wannan biyayya, Allah ya kafa shafaffensa a matsayin sunan da ke sama da kowane suna (Filib. 2:9–11). A halin yanzu, yayin da muke jiran girgizar sama da ƙasa ta ƙarshe, kiranmu shine mu kasance masu aminci, da sanin cewa a cikin hasken mutuwar Almasihu da tashinsa daga matattu, aikinmu cikin Ubangiji ba banza ba ne (1 Kor. 15:58).

Wannan labarin ɓangare ne na tarin Kowane Littafi na Littafi Mai Tsarki: Abubuwa 3 da Ya Kamata a Sani